Mimo, że LZS "Rudnianka" liczy sobie 50 lat to jednak początki piłki nożnej sięgają okresu przedwojennego, gdy po raz pierwszy chłopaki z Rudnej zaczęli kopać piłkę nożną zwaną wtedy popularnie "szmacianką". W tym to okresie rozpoczynają się pierwsze mecze, między innymi z udziałem uczniów uczęszczających do rzeszowskich szkół średnich i zawodowych. Początek historii sportu w Rudnej Wielkiej sięgają 1935 roku. Jak odnotował kronikarz – Adam Żywiec działać sportowy i sędzia piłkarski: "3 maja 1935 roku w Rudnej Wielkiej rozegrano zawody piłki nożnej z Zaczernieni, które przegrano 2:3. W tym samym roku rozegrano mecz piłkarski w Głogowie z tamtejszą drużyną, w której brali udział głogowscy murarze budujący kościół w Rudnej Wielkiej. Rudna przegrała go 2:4. Przejazd z, Rudnej do Głogowa i z powrotem odbył się furmankami" W czasie II wojny światowej nie zaprzestano rozgrywek. We wrześniu 1941 roku na boisku w Rudnej Małej rozegrano mecz z Zaczerniem wygrywając 3 :1. Zachowały się fotografie drużyn z tego meczu. W czasie wojny rozegrano tez mecz z żołnierzami niemieckimi. Zapewne niektórzy tu obecni pamiętają z tego okresu wyjazdy na mecze do Sędziszowa, Trzciany, Dąbrowy, Świlczy czy Głogowa. Boisko sportowe, to początkowo dwie bramki stojące najpierw na znajdującym przy rzece pastwisku od strony pastemików, później przenoszone coraz bliżej wsi, aż wreszcie znalazło się ono w obecnym miejscu. Boisko sportowe na pastwisku powodowało nieraz sprzeciw miejscowych rolników, którzy nawet ucinali bramki by nie dopuścić do niszczenia trawy. Wielu starszych działaczy pamięta dzień l maja 1945 roku w którym to między innymi Władysław Międłar, Kazimierz Waltoś, Marian Międlar, Bronisław Gotkowski, Czesław Trzeciak i inni założyli bramki by na nowo po wojnie grac w piłkę nożną. W tym okresie młodzi chłopcy z Rudnej wraz z chłopakami z innych wsi organizowali drużyny by rywalizować ze sobą i innymi drużynami. Coraz więcej było chętnych do gry w piłkę. Organizowano wtedy coraz więcej meczy, a drużyna odnosiła zwycięstwa. W tym czasie Rudnianka ubierała się w charakterystyczne białe stroje będące własnością każdego zawodnika. Dopiero w 1952 roku z inicjatywy i zaangażowania Prezesa Klubu Kazimierza Gąsiora "Rudnianka" została zgłoszona do rozgrywek w klasie C i od tego czasu liczy się historia "Rudnianki". W 1954 "Rudnianka" awansowała do klasy B i latach 50-ych i 60-tych odnosiła największe sukcesy. Nieraz brakowało szczypty szczęścia by awansować do klasy "A". Rosła ranga drużyny, co powodowało wielkie zainteresowanie mieszkańców, którzy licznie przychodzą na mecze. Na boisku w Rudnej grały najlepsze drużyny województwa rzeszowskiego, w drużynie wyrastali znakomici sportowcy. Dużą popularnością cieszy się Stefan Pociask kapitan i trener. Wojciech Gąsior, Stanisław Skupień, Szymon Kula wozili sportowców furmankami na mecze do różnych miejscowości, często jeździło się na mecze rowerami i chodziło pieszo. Na przykład: najwięcej bramek w rozgrywkach w 1956 roku strzelili Nowak Stanisław, Pociask Stefan i Warczak Stanisław. W tygodniku sportowym Stadion 12 maja 1958 zamieszczono komentarz. "Rewelacyjna LZS Rudna Wielka kroczy bez porażki. Piłkarze LZS Rudna Wielka są rewelacją tegorocznych rozgrywek. W grupie rzeszowskiej klasy „B" kroczą od zwycięstwa do zwycięstwa. W tej chwili nie przegrali ani jednego meczu z 5 rozegranych spotkań. Poszczycić się tez mogą bardzo korzystnym stosunkiem bramek 23-2." Największe sukcesy odnosiła Rudnianka gdy Prezesem był KazimierzWaltoś. Wtedy Rudnianka przez trzy kolejne lata wygrywa turnieje i w 1960 roku zdobyła na własność puchar Rady Wojewódzkiej Zrzeszenia Ludowych Zespołów Sportowych w Rzeszowie pokonując w finale w Przeworsku drużynę LZS Dynów 5:1. W tym roku w rozgrywkach najwięcej bramek strzelili: Pociask Stefan, Skupień Zygmunt, Warczak Stanisław i Kozdranski Henryk. Najwięcej meczów rozegrali: Drzał Stanisław, Nowak Stanisław, Pociask Stefan, Warczak Stanisław, Skupień Kazimierz, Gąsior Stefan, Warczak Henryk., Toś Czesław. W tym okresie poza piłką nożną klub organizował rozgrywki w szachy i tenisa stołowego. Najlepsi zawodnicy z tego okresu awansowali i przeszli do III ligowych zespołów piłkarskich m.in. do Resovi – Bronisław Czyż i Jan Czyż a następnie Stanisław Warczak i Stefan Gąsior. Andrzej Skupień grałnajpierw w Stali Rzeszów a następnie w Resovi. Stanisław Gałek rozgrywa mecze w Stali Rzeszów a następnie w Wisłoce Dębica. Ich awans na jakiś czas spowodował osłabienie Rudnianki. Lata 50-te i 60-te były najlepszymi w historii "Rudnianki". "Rudnianka" zajmowała zawsze czołowe miejsca w tabeli. Piłka nożnacieszyła się dużym zainteresowaniem kibiców którzy z drużyna jeździli na mecze po całym województwie m.in do Dębicy, Mielca Strzyżowa,. Sokołowa, Kolbuszowej, Skopania, Rakszawy, Soniny Do Rudnej na mecze towarzyskie przyjeżdżały najlepsze drużyny. Następnie prezesem był Marian Łagowski a drużynę trenował Stanisław Drzał i znowu przyszedł dobry okres dla Rudnianki były częste zwycięstwa i przewodzenie w klasie "B" Kolejno funkcję Prezesów Klubu pełnili: Władysław Szkota, Jan Łagowski, Gotkowski Stanisław, Stefan Lachcik, Kula Władysław, Kula Ryszard ,Adam Rogala, Muras Jerzy, Zdeb Józef a obecnie Batóg Łukasz. Zaangażowanie kolejnych prezesów i zawodników oraz pomoc ze strony władz Gminy spowodowały, że boisko sportowe z dwiema bramkami na pastwisku przybrało kształt stadionu z szatnią, prysznicem, wodociągiem, energią elektryczną, ławkami. W historii "Rudnianki" były tez lata chude, porażki, spadki do klasy "C". Wiązało się to często z brakiem środków finansowych, które, zwłaszcza teraz są niezbędne by utrzymać drużynę piłkarską. Dzisiaj głównym celem klubu jest gra w klasie "B" uzyskiwanie jak najlepszych wyników i dawanie satysfakcji zawodnikom i kibicom z rozgrywek. Zapewnienie młodzieży uprawiania sportu i umożliwienie jej spędzenia wolnego czasu.

Historia dzięki uprzejmości Pawła Kubicza oraz pomocy Prezesa Klubu Łukasza Batoga